[162]. طوسی، الغیبة، ص 357.
[163]. در احتجاج آمده است که: «صفوانى مي‌گفت: از ابو على بن همام شنيدم كه مي‌گفت: از محمد بن على عزاقرى شلمغانى شنيدم كه مي‌گفت: حق يكى است و پيراهن‌هاى آن گوناگون است. روزى حق در لباس سفيد و روزى در لباس سرخ و روز ديگر در لباس سياه است. ابن همام مي‌‌گفت: اين نخستين كلام زشتى بود كه از شلمغانى شنيده شد، چرا كه اين گفته اهل «حلول» است. و هم جماعتى از علما از هارون بن موسى تلعكبرى و او از ابن همام نقل كرده كه گفت: محمد بن على شلمغانى باب و طريق (راهى) نبود كه مردم به‌وسيله آن به ابو القاسم حسين بن روح راه يابند و حسين بن روح هم او را به اين سمت ها منصوب نداشته بود، و بين او و مردم هم واسطه نبود. هر كس اين عقيده را داشته باشد، اشتباه كرده است! او فقط عالمی از علمای ما بود كه فكرش آشفته شد و چيزهاى ناهنجارى از او سر زد و كفر و الحادش منتشر گشت. سپس به‌وسيله حسين بن روح توقيعی مبنى بر لعن و دورى از وى و پيروان او صادر شد ... وی ابتدا دارای روش درست بود؛ سپس دگرگون شد و از او سخنان منکر صادر گردید تا اینکه سلطان او را گرفت و کشت و در بغداد به دار آویخت. نگاه کنید به الاحتجاج، ج 2، ص 475 و الغيبة، طوسي، ص 408.
[164]. اعراف، آیه 175.
[165]. صحيح بخاري، ج7، ص208، ح6587، (كتاب الرقاق).
[166]. همان، ج7، ص206.
[167]امام مهدي حقيقتي تابناک، مرتضی ترابي، ص 184.