پایگاه اطلاع رسانی حضرت آیت الله سبحانی

دسترسی سریع به مقاله

شبهه 8

ابن تیمیه در بیان عقیده اهل سنت در مورد اهل بیت رضوان الله علیهم می‎گوید: اهل سنت، اهل بیت رسول الله را دوست دارند و از آنها تبعیت می‎کنند و وصیت رسول الله را در مورد آنها رعایت می‎کنند که در روز غدیر گفت : به خاطر خدا اهل بیت مرا فراموش نکنید؛ به خاطر خدا اهل بیت مرا فراموش نکنید.

ابن تیمیه می‎گوید: اما کسی که حسین را کشت یا به کشتنش کمک کرده یا به آن راضی بوده، لعنت خدا و ملائکه و تمام مردم بر او باد و خداوند هیچ کار خالص و خیر او را قبول نکند.

سپس در مورد محبت اهل بیت می‎گوید: محبت آنها از دیدگاه ما واجبی است که اجر به دنبال دارد... (نگا: مجموعة الفتاوی، 4/487-488.) [ر.ک: همان، ص 16-17]

پاسخ:

دشمنی آشکار با اهل بیت (ع ه)

سخنان ابن تیمیه راجع به اهلبیت، فریب کاری‌ ای بیش نیست؛ چرا که انکار فضایل اهلبیت (ع ه) از سوی وی و موضع گیری دشمنانه او در برابر آنان امری آشکار است که محققان معروف اهلسنت به آن اذعان کرده‌اند. به عنوان نمونه ابن‌تیمیه دربارۀ هجرت امام علی (ع) چنین می‌گوید:

ابوبکر از جنس کسانی بود که به سوی خدا و پیامبرش هجرت کرد، و کسی که هدفش از هجرت ازدواج با یک زن بوده (علی)، شباهتی با ابوبکر ندارد.^[28]

ابن حجر عسقلانی (از بزرگان محدثین اهلسنت) دربارۀ دشمنی ابن تیمیه با اهلبیت چنین می‌گوید:

برخی ابن تیمیه را منافق شمرده‌اند، چون وی دربارۀ علی می گوید: علی هر کجا که روی می‌آورد شکست می‌خورد! او (علی) چندین بار برای رسیدن به خلافت تلاش کرد، ولی به آن نرسید! او برای رسیدن به ریاست جنگید، نه برای دیانت! همچنین وی گفته است: که علی ریاست را دوست داشت و عثمان مال را دوست داشت و نیز ابن تیمیه گفته است: که علی در حالی که کودک بود، اسلام آورد و اسلام آوردن کودک صحیح نیست. همچنین دربارۀ خواستگاری (علی) دختر ابی جهل را از علی عیبجویی کرده است. به این خاطر برخی از علما ابن تیمیه را منافق شمرده‌اند؛ چون پیامبر فرمود: ای علی! جز انسان منافق با تو دشمنی نمی‌کند.^[29]

ابن تیمیه: یزید بهتر از مختار است و لعن یزید روا نیست

چگونه ابن تیمیه از دوستی امام حسین (ع) دم می‌زند؛ در حالی که وی از یزید دفاع می‌کند؟! او در منهاج السنۀ در صدد تبرئه یزید برآمده، می‌گوید:

سخن در لعن یزید؛ چون سخن در لعن امثال وی از خلفای ملوک و دیگران است، و یزید از دیگران بهتر است، یزید از مختار ثقفی امیر عراق که برای انتقام از قاتلان حسین به پا خاست، بهتر است؛ همان که ادعا کرد جبرئیل به نزد او می‌آید؛ همچنین یزید بهتر از حجاج بن یوسف است، چرا که وی به اتفاق همه مردم از یزید ستمگرتر بود. با این همه نهایت چیزی که در مورد یزید و امثال او از شاهان گفته می‌شود، این است که آنها فاسق بودند و لعنت فاسق معین مورد دستور نیست، آنچه که در سنت آمده، تنها لعن نوع فاسق‌هاست.[30]

در حالی که از مسلّمات تاریخ بشری این است که یزید فاجعه کربلا را به وجود آورده و مقصر اصلی آن جریان وی بوده است. سعد الدین تفتازانی عالم و متکلّم بزرگ حنفی می‌گوید:

حق این است که رضایت یزید به قتل حسین رضی الله عنه و خوشحالی او به این قتل و اهانتش به اهل بیت پیامبر (ع ه) از جهت معنا متواتر است، گرچه تفاصیل آن به خبر واحد رسیده است. پس ما درباره یزید و [عدم] ایمان او توقف نمی کنیم و لعنت خدا بر او، انصار او و یاران او باد. [31]

محمد بن شاکر کتبي (م 764) در فوات الوفيات می‌نویسد:

ابن تیمیه رساله‌ای در فضیلت معاویه و اینکه پسرش یزید نباید لعن شود، نوشته است.[32]

بنابراین مراد شما از اهلبیت - که دم از محبت ایشان می‌زنید – روشن نیست!! اگر منظور شما کسانی‌اند که بارها خود پیامبر آنها را به عنوان اهلبیت خود معرفی فرمود (یعنی علی و فاطمه و حسن و حسین) باید پرسید: که چگونه محبت به اهل‌بیت با محبت دشمنان وی قابل جمع است؟ چگونه ابن تیمیه از یک سو ادعای محبت اهلبیت را دارد و از سوی دیگر معاویه و فرزندش یزید را قبول می‌کند؛ در حالی که دشمنی آنها با اهلبیت روشن بود؟! حتی امام حسن (ع) با زهر معاویه کشته شد و او بود که بر خلاف عهد نامه خود با امام حسن، فرزندش یزید فاجر و فاسق را بر مسلمانان مسلط کرد!!

این در حالی است که خدا می‌فرماید که:

ما جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ في‏ جَوْفِه؛[33] خداوند براى هيچ كس دو دل در درونش ننهاده

پس چگونه محبت اهلبیت (ع ه) را با محبت کسانی که انواع اذیت‌ها را دربارۀ ایشان روا داشتند، جمع کرده‌اید؟ آیا چنین محبتی صادقانه است؟[33]

^[28]. ابن تیمیه: أبو بکر کان من جنس من هاجر إلی الله و رسوله و هذا لا یشبه من کان مقصودة امرأة تزوجها. ر.ک: منهاج السنة النبویة، ج 4، ص 255.
^[29]. ابن حجر العسقلاني، الدرر الكامنة في أعيان المائة الثامنة، ج 1، ص 182-181.
[30]. مختصر منهاج السنة، ج 1، ص267.
[31]. شرح العقائد النسفیة، ص144.
[32]. فوات الوفیات، ج ۱، ص ۷۷.
[33]امام مهدي حقيقتي تابناک، مرتضي ترابي، ص 40.