نظریه امامت، تبديل به عقاید منحرف مانند ولایت فقیه شده است. [ر.ک: همان، ص‌‌12]

نظریۀ امامت، یک فکر تولید شده از سوی افراد بشر نیست؛ بلکه عقیده‌ای است با پایه‌ های استوار مبتنی بر آیات قرآن کریم (نظیر آیه تطهیر، آیه ولایت و آیه مودت) و حدیث صریح پیامبراکرم: که فرمود (پس از من دوازده امام می‌آید) و حدیث ثقلین، حدیث غدیر و صدها دلیل قطعی دیگر که در جای خود به وضوح بیان شده است. 

اینکه اعتقاد به ولایت فقیه از نتایج انحرافی امامت شمرده شده، باید گفت: این سخن نادرست و شگفت آوری است؛ زیرا جامعه قطعاً نیازمند حاکم و رهبر است و اگر رهبر جامعه شخص فقیه نباشد، قطعاً باید شخص ناآگاه و غیر فقیه (شخصی که آشنا به احکام دین نیست) در رأس کار قرار بگیرد و این نظریه قطعاً بالاتر از نظریۀ ولایت فقیه نخواهد بود. رد ولایت فقیه، به معنای تصویب ولایت جاهل غیر فقیه است؛ امری که در چهارده قرن در زمان امویان، عباسیان و عثمانیان اتفاق افتاده است. اکنون نیز علمای درباری سعودی چنین کسانی را به عنوان والیان امر پذیرفته و اطاعت از آنها را واجب میشمارند!! آیا چنین نظریه‌ای که ثناگویان دربار سعودی دربارۀ حکومت دارند و مبتنی بر نظریه امامت نیست (یعنی مشروع شمردن ولایت و رهبری هر کسی که بتواند با شمشیر یا هر راه دیگر حکومت را به دست بگیرد)، بهتر است یا نظریۀ ولایت فقیه که مبتنی بر نظریۀ ولایت و رهبری یک نفر فقیه عادل است؟

اگر گفته شود: که از عقیدۀ امامت در طول تاریخ، برخی افکار انحرافی (نظیر غلو) به وجود آمده، باید گفت: هر عقیده صحیحی، حتی توحید، درباره‌اش انحرافاتی در طول تاریخ پیش آمده است و این نشانۀ نادرستی عقیدۀ توحید نیست. همین وضعیت در مورد عقیدۀ نبوت نیز پیش آمده است؛ مثلاً اعتقاد به حضرت عیسی (ع)، به غلوّ و به تثلیث مبدل شده است!! روشن است که این انحراف به معنای باطل بودن اعتقاد به نبوت حضرت عیسی (ع) نیست. در مورد عقیده امامت هم انحرافاتی به وجود آمده و عده‌ای منحرف در مورد امام علی (ع) و دیگر ائمه غلو کرده‌اند و این به هیچ وجه به معنای بطلان اصل امامت نیست. [1]