اوّلًا: شیعه در مورد معارف و احکام، تقریباً از 15000 راوی بهره گرفته و از این طریق احادیث اهل بیت علیهم السلام را نگهداری کرده است. چنین نیست که معارف و احکام را از چند فرد اندک گرفته باشند که مذمّت شده‌اند و درصورت ثبوت مذمّت، آیین تشیع فرو ریزد.

نگاهی کوتاه به کتاب «تنقیح المقال» علّامه مامقانی و کتاب «معجم رجال الحدیث» آیة اللَّه خویی، عظمت راویان و کثرت حافظان حدیث روشن می‌شود.

ثانیاً: اگر مذمّتی درباره «زراره» وارد شده، روایاتی هم در مدح او رسیده است و خود حضرات ائمه در روایات مدح یادآور می‌شوند که ما با نکوهش این افراد، می‌خواهیم جان و مال آن‌ها را حفظ کنیم؛ زیرا زرارة بن اعین، از رجال سرشناس کوفه و کاملًا شناخته شده بود، ارتباط نزدیک او با امامصادق علیه السلام جای گفتگو نبود، ولی در عین حال، خلافت اموی و عباسی درباره آن‌ها حساسیت داشت؛ زیرا شیخ قبیله و در عین

حال عالم و دانشمند بود. ائمه در برخی مجالس که مأموران اطلاعاتی نظام حضور داشتند، به نکوهش او و دو تن از یارانش پرداخت تا جان و مال او را در شرایط خفقان حفظ کنند. هرکس شرایط خفقان و ترس و قتل و وحشت آن دوران را به خاطر آورد، متوجه خواهد شد چرا ائمه اهل بیت برخی از شیعیان نزدیک به خود را نکوهش می‌کردند. آنان می‌خواستند جان شیعیان را حفظ کنند و دستگاه حکومت نفهمد آنان به اهل بیت منسوب و شیعه‌اند. ابوبصیر به امامصادق علیه السلام می‌گوید: «فدایت شوم! ما را لقبی می‌دهند که پشت ما را می‌شکند. دل‌های ما را می‌میراند و حاکمان بر اثر همین لقب خون ما را حلال می‌دانند ... امام می‌فرماید:

لقب رافضه را می‌گویی؟ می‌گوید: آری ...». «¹» این گوشه‌ای از شرایط وحشتناک آن زمان است. «¹»