اوّلًا: روایت از امامصادق علیه السلام نیست بلکه از امام رضا علیه السلام است.

ثانیاً: نفرمود آب چاه مانند آب دریاست، بلکه فرمود: آب چاه آب فراوان است و چیزی آن را فاسد نمی‌کند. مگر این‌که رنگ و بو و مزه آن تغییر کند.

ولی در عین حال، اگر در برخی از روایات آمده است: «درصورتی که در میان چاه موشی افتاد چند دلو از آن کشیده شود»، از باب استحباب و پاکیزگی بیشتر است. چه بسا چیزی از نظر شرع پاک باشد ولی دلنشین‌تر آن است که چند دلوی از آن بیرون کشیده شود.

و امّا این‌که در برخی از موارد، به شش دلو و در برخی هفت و در برخی کمتر اشاره شده، به خاطر تنوع آلودگی‌ها است. مسلماً جایی‌که موش در چاه بمیرد، آلودگی آن غیر از گنجشگ مرده است. و آلودگی حیوان کوچک غیر از آلودگی حیوان بزرگ است و آلودگی حیوان

نجس‌العین غیر از آلودگی حیوان حلال گوشت و پاک است.

در هر حال این یک مسأله فقهی است. تا انسان فقیه نباشد، از مفاد روایات و کیفیت جمع آنان آگاه نمی‌شود.

شگفت این‌که در پایان می‌گوید: «بر اثر اختلاف روایات، مذهب امامصادق از میان می‌رود».

یادآور می‌شویم که امامصادق علیه السلام در فقه مذهب خاصی ندارد. او بازگو کننده احکام الهی است، بدون آن‌که در احکام اجتهاد کند، اگر اختلاف در نقل، مایه نابودی مذهب امامصادق علیه السلام است، پس مذهب شافعی باید از بیخ و بن از میان رفته باشد؛ زیرا شافعی پیش از آن‌که به مصر رود آرایی دارد و بعد از آن آرایی دیگر. از خود ابوحنیفه در یک مسأله آرای مختلف نقل شده است. پس مذهب امام شافعی و مذهب ابوحنیفه از بین رفته است؟!

این هوچی‌گری‌ها و رجز خوانی‌ها برای مراکز غیر علمی است، نه مراکز فقهی که با ضوابط دقیق، حکم شرع را از روایات استخراج می‌کنند. افزون بر آن، این امور را نمی‌توان مدرک اعتقادی قرار داد.«¹»