دراین سخن، دروغی قطعی و اشکالی تاریخی وجود دارد:

1. مشارکت علی در جنگ‌هایی که در دوران خلفاصورت گرفت، در هیچ تاریخی نیامده و این دروغ قطعی است که علی در جنگ با مرتدان شرکت کرد.

موقعیت او بالاتر از آن بود که بهصورت یک سرباز معمولی در نبردها حضور یابد. اگر از وجود او استفاده می‌شد، همان جنبه مشاورت بود.

2. و امّا اشکال تاریخی در این قضیه آن است که می‌گوید:

«کنیزی از افراد اسیر شده بنی حنیفه بهره او شد!»

در نقل‌های تاریخی، در باره این مسأله سه قول است:

* مادر محمد بن حنفیه، زنی بود به نام «خوله» دختر جعفربن قبیس. او سهم ابوبکر بود که به علی داد.

* مداینی می‌نویسد: پیامبر خدا امیر مؤمنان را برای جهاد به یمن فرستاد و آن حضرت بر بخشی از کنیزان دست یافت، که «خوله» در میان آن‌ها بود و سهم آن حضرت شد.

* بلاذری می‌نویسد: بنی‌اسد در دوران خلافت ابوبکر بر بنی‌حنیفه یورش بردند و خوله را اسیر کردند و به مدینه آوردند و علی او را خرید.

وقتی خبر به خویشان او رسید، به مدینه آمدند و علی آن‌ها را شناخت و از مظلومیت آن‌ها آگاه شد و خوله را آزاد کرد و آنگاه با وی تزویج نمود. «¹» باید گفت این پرسش جدیدی نیست. آن را از امام باقر علیه السلام نیز پرسیده‌اند، که چگونه جد بزرگوارتان امامت شیخین را قبول نداشت، امّا با اسیری از اسیران آنان به نام خوله ازدواج کرد؟! امام باقر علیه السلام فرمود: من پاسخ شما را نمی‌گویم این موضوع را از جابر بن عبداللَّه انصاری بپرسید که خود او در واقعه حاضر بوده است. آنان سراغ جابر رفتند. او گفت: من فکر می‌کردم که می‌میرم و کسی این حقیقت را از من نمی‌پرسد. بشنوید و فرا گیرید: اسیران را حاضر کردند و خوله حنفیه وارد شد. به مردم نگریست، آنگاه به سوی قبر پیامبر رفت و نالید و آه کشید و باصدای بلند گریست و گفت: سلام من بر تو ای پیامبر خدا و بر اهل بیت تو. این امت تو ما را مانند اهل «نوبه» و «دیلم» اسیر کردند. ما گناهی جز این نداشتیم که دوستان اهل بیت تو بودیم. وقتی بر سر ما ریختند، گفتیم چرا ما را اسیر می‌کنید؟ ماکه شهادتین می‌گوییم؟ گفتند: زکات نداده‌اید. گفتیم: مردان ما زکات نداده‌اند، زنان چه تقصری دارند؟ در اینجا ساکت شدند گویی سنگ در دهان دارند. «²» حال چگونه می‌توان به وسیله این ماجرای تاریخی، با داشتن اقوال مختلف، بر یک مطلب اعتقادی استدلال کرد؟«³»