تشیع به معنای پیروی از پیامبر است؛ پیروی در تمام آنچه که آورده است؛ از جمله، ولایت علی و فرزندان او.

روشن است که تشیع به این معنا، عین اسلام است، نه جدا از اسلام.

تشیع و اسلام، دو روی یک سکه‌اند. تشیع یک مکتب سیاسی یا کلامی نیست که پس از پیامبر پدید آمده باشد و اصلًا خود پیامبرصلی الله علیه و آله نام شیعه را بر پیروان علی نهاد.

در تفسیر آیه إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُوْلَئِکَ هُمْ خَیْرُ الْبَرِیَّةِ، «¹» روایاتی در این مورد وارد شده است. «²» در مورد نامگذاری پیروان علی به شیعه از سوی پیامبر، چهل روایت در منابع اهل سنت وارد شده است. طبرسی و سیوطی فقط برخی از آن‌ها را نقل کرده‌اند.

و اصلًا آیه ... الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ ... در روز غدیر فرود آمد؛ همان روز که پیامبرصلی الله علیه و آله با تعیین معمار آینده اسلام، دین را به حد کمال رساند. مقصود از تکمیل، تکمیل فروع نیست؛ زیرا پس از این آیه، آیات و روایاتی درباره احکام و فروع آمده است. بلکه مراد تکمیل در اصول و ارکان بوده است.

در مورد تفسیر آیه ... الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ ... به کتاب «المیزان فی تفسیر القرآن» و کتاب شریف «الغدیر» مراجعه فرمایید.«³»