طراح پرسش از دو نفر یاد کرد؛ یکی از سلف به نام عمر بن خطاب و دیگری از خلف به نامصلاح الدین ایوبی.

ما نیز از جهاد شیعه در عصر سلف و خلف یاد می‌کنیم؛ در سلف و عصر پیامبر خداصلی الله علیه و آله بیشترین بار جهاد در بر دوش علی علیه السلام بود و حدیث «لَا سَیْفَ إِلَّا ذُو الْفَقَارِ وَ لَا فَتَی إِلَّا عَلِیٌّ» در باره او شنیده شد و در جنگ خندق، ارزش جهاد او با عبادت ثقلین برابر خوانده شد و در فتح خیبر، پیامبرصلی الله علیه و آله در باره او فرمود: «کَرَّارٌ غَیْرُ فَرَّارٍ»؛ «او پیوسته حمله می‌کند و از میدان نبرد نمی‌گریزد»، در حالی که دو نفر پیش از او رفتند و از میدان نبرد گریختند.

علی علیه السلام علاوه بر جهاد با مشرکان، با سه گروه دیگر نیز جنگید:

«پیمان شکنان»، «ستمکاران» و «شورشگرانِ نافرمان» و نبرد او با این سه گروه، در حدیث پیامبر خداصلی الله علیه و آله آمده است.

این از امامان و پیشوایان شیعه، امّا از خود شیعیان، کافی است یادآور شویم که در نوع فتوحات، شیعیان علی علیه السلام شرکتی تام داشته‌اند؛ یمنی‌ها از قبیله‌های مختلف، چون حمدان و کنده و ... همگی شیعیان علی علیه السلام بودند و همین سبب شد که گروهی از آنان از یمن مهاجرت کرده،

ساکن عراق شدند تا در فتوحات اسلامی شرکت داشته باشند.

فاتح شام و دیار بکر و آسیایصغیر ابو ایّوب انصاری، میهماندار ومیزبان پیامبرصلی الله علیه و آله، شیعه خالص علی علیه السلام بود و هم اکنون قبرش در اسلامبول مزار همگان است.

محمدبن ابی بکر که از نظر روح و روان فرزند علی علیه السلام بود، به دستور آن حضرت برای ادامه گسترش اسلام به مصر رفت و به شهادت رسید و پس از وی مالک اشتر نخعی برای ادامه مأموریت به مصر اعزام شد که متأسفانه در نیمه راه با دسیسه معاویه مسموم گردید و هم اکنون قبرش مزار مردمان است.

در دوران خلفا، فاصله شیعه و سنی در حد امروز نبود، بلکه در فتوحات با داشتن گرایش‌های مختلف، همه شرکت می‌کردند.

این از سلف، امّا درباره خلف، کافی است بدانیم که مرابطه (مرزبانی) یکی از وظایف بزرگ مسلمانان بوده و بیشتر به وسیله دولت‌های شیعهصورت گرفته است.

حمدانیان در شام، فاطمیان در شمال آفریقا و علویان در طبرستان و دیلمان و گیلان، مرزبانان اسلام بودند. دولت‌های شیعه در هند در مبارزه با بت‌پرستی و تشکیل دولت اسلامی برای خود، سرگذشت مفصلی دارند و اکبرآباد در هند مرکز دولت‌های شیعی بود.

کسانی که علاقه‌مندند از جهاد نظامی شیعه در جهان آگاه شوند، به کتاب «جهاد الشیعه» نگارش خانم دکتر «سمیرة مختار اللیثی» چاپ دار الجیل مراجعه کنند.

نبردصفویان در جنوب ایران با پرتغالی‌ها و نبرد ایرانیان با روس و انگلیس در شمال و جنوب ایران، ازصفحات زرین جهاد شیعه با کافران

است. وقتی پرتغالی‌ها، بندرعباس را اشغال کردند و نام آن را بندر گمبرون نهادند، شاه عباسصفوی با نیروی ایمان شیعیان آنجا را پس گرفت و نام آن را بندرعباس نهاد. جهاد نادرشاه با هندیان بت پرست، یکی از بزرگ‌ترینصفحات تاریخ جهاد اسلامی با بت‌پرستان است.

در قرن چهاردهم، آنگاه که انگلستان عراق را اشغال کرد، مرجعیت شیعه به پیشوایی آیت اللَّه محمد تقی شیرازی توانست با بر پا کردن «ثورة العشرین» در سال 1920 میلادی این سرزمین اسلامی را از وجود زالوصفتان انگلیسی پاک گرداند و به این کشور استقلال ببخشد.

در این چند سال اخیر، بزرگ‌ترین ضربه را شیعیان لبنان بر پیکر اسرائیل وارد ساخته‌اند و مقاومت اسلامی لبنان در چند مرحله اسرائیل را که تا پایتخت لبنان پیشروی کرده بود، به گونه‌ای خفت بار عقب راند و زهر چشمی به آنان نشان داد که تاکنون از مجموع دولت‌های عربی دریافت نکرده بودند.

در این‌جا جهاد نظامی شیعه را بهصورت بسیار موجز و فشرده آوردیم، ولی حقیقت این است که گردآورنده این پرسش‌ها تصور کرده است که جهاد، تنها جهاد نظامی است و از عظمت جهاد علمی و فرهنگی غفلت کرده است.

اگر جهاد قلمی و فرهنگی نبود، هرگز سربازان فداکار و از خود گذشته در میدان نبرد، از جان گذشتگی نشان نمی‌دادند.

ائمه اهل بیت علیهم السلام از پیامبر خداصلی الله علیه و آله نقل می‌کنند که فرمود:

«ثلاثة تخرق الحجب، و تنتهی إلی ما بین یدی اللَّه؛صریر أقلام العلماء، و وطی‌ء أقدام المجاهدین، وصوت مغازل

المحصنات». «¹»

«سه چیز است که پرده‌ها را می‌شکافد و به درگاه الهی می‌رسد: 1.

صدای قلم دانشمندان 2.صدای پای جهادگران 3.صدای ریسندگی‌زنان پرهیزکار.»

همچنین فرمود:

«أَفْضَلَ الْجِهَادِ کَلِمَةُ عَدْلٍ عِنْدَ إِمَامٍ جَائِر».

«بالاترین جهاد، گفتن سخن حق نزدیک فرمانروای ستمگر است.»

و پیشوایان معصوم شیعه، که به شمشیر ظالمان و یا سمّ ستمگران جام شهادت نوشیدند، به خاطر سخنان حقی بود که نزد ظالمان می‌گفتند.

در حالی که گروه‌های دیگر با خلفای اموی و عباسی سازش داشتند و با آن‌ها کنار می‌آمدند، به جز افراد نادر که نمی‌توان روی آن‌ها حساب کرد.

انسان تصور می‌کند که میدان جهاد، بستر نظامیان است، ولی تاریخ خلاف آن را گواهی می‌دهد.

علما و دانشمندان شیعه، به خاطر جهاد فرهنگی و نشر اسلام ناب محمدی، به وسیله ستمگران جام شهادت نوشیدند و یا با شمشیر کشته شدند و یا بر سر دار رفتند و احیاناً بدن‌هایشان سوزانده شد. «²» در هر حال، شیعه مفتخر است که با جهاد قلمی و فرهنگی خود، تفکّر اسلام ناب محمدی را که در تعالیم اهل بیت- همتای قرآن- متجلی است، به جهانیان معرفی کرده است. «³»