1. رويداد غدير، يكي از حادثه‌‌هاي قطعي و انكارناپذير در سيره رسول خدا و تاريخ اسلام است، و كمتر حديثي از نظر تواتر و كثرت راويان به پاي اين حديث مي‌‌رسد؛ زيرا 120 صحابي و نود تابعي، و 360 دانشمند سنّي گفتار رسول خدا ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) را در روز غدير درباره اميرمؤمنان ( عليه السلام ) نقل كرده‌اند.

با توجه به اين كثرت طرق، هيچ خردمندي نمي‌تواند آن را انكار كند و پيشواي وهابيان ابن تيميه در كتاب ‹العقيدة الواسطية› ^{( 1 )} آن را مي‌‌پذيرد و حتي تلميذ مكتب او حديث‌شناس معاصر جناب الباني نيز آن را در شمار احاديث صحيحه آورده است⁽²⁾، امّا گروهي كه در دل مهر اهل بيت ( عليهم السلام ) را ندارند، پيوسته در طول تاريخ كوشيده‌اند كه اين حديث را به دست فراموشي بسپارند و از اين جهت شيعيان براي حفظ اين سنت رسول خدا ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) مي‌‌كوشند كه اين خاطره زنده و پاينده بماند و اين جشن‌ها به خاطر تجديد ياد و خاطره اين حادثه تاريخي است و در حقيقت نوعي خدمت به سنّت رسول خدا ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) است تا گفتار او محفوظ بماند آنجا كه گفت: ‹ألست أولي لكم من أنفسكم؟ قالوا: اللّهم بلي! فقال: من كنت مولاه فهذا علي مولاه...›.

2. تعيين خليفه از جانب خدا كه پيام حديث غدير است، يك نعمت و موهبت آسماني است و شايسته است انسان به خاطر اين موهبت، جلسه شكرگزاري برپا كند و آن را روز جشن و سرور بشمارد و ما اين آموزه را از قرآن و از رفتار حضرت مسيح ( عليه السلام ) آموختيم كه در روزي كه مائده آسماني بر او و حواريون نازل شد، آن را عيد اعلام كرد و قرآن از زبان حضرت مسيح نقل مي‌‌كند:

(اللَّهُمَّ رَبَّنا أَنْزِلْ عَلَيْنا مائِدَةً مِنَ السَّماءِ تَكُونُ لَنا عِيداً لِأَوَّلِنا وَآخِرِنا) (آل‌عمران: 114)

خداوندا بر ما سفره‌اي از آسمان بفرست كه براي ما و پيشينيان و پسينيان ما عيد باشد.

آيا در جايي كه نزول يك وعده غذا از آسمان ارزش عيد گرفتن را داشته باشد، نعمت رهبري الهي و آسماني كه مانع روز قيامت است ارزش عيد گرفتن و جشن و شادي ندارد؟

3. شيعيان در اين مورد از سيره پيامبر ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) پيروي مي‌‌كنند، به نقل بسياري از محدّثان اهل سنت، رسول گرامي ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) ، عمامه‌اي بر سر علي ( عليه السلام ) پيچيد و به او فرمود در خيمه‌اي بنشيند تا بزرگان صحابه براي تبريك به نزد او آيند و با او بيعت كنند و حتي شيخين يعني ابوبكر و عمر نيز به نزد او آمدند و با او بيعت كردند و اين جمله تاريخي را گفتند: ‹هنيئاً لك يَابنَ أبي‌طالبٍ أصْبَحتَ مولاي و مولي كُلِّ مُؤمنٍ و مُؤْمنةٍ›.⁽³⁾

4. امروز در جهان حتي در ميان دول اسلامي رسم است كه سالروز رويدادهاي بزرگ را گرامي داشته و براي آنها جشن و بزرگداشت برپا مي‌‌كنند، حتي ملك فهد در سال 1319ه‍ .ق به‌عنوان گذشت يكصدسال از حكومت آل‌سعود، مراسم جشن و شادماني و يادبود برگزار كرد و از همه كشورهاي اسلامي دعوت كرد كه در اين جشن شركت كنند و پيشوايان شما در آن مجالس شركت كردند يا سكوت كردند و چيزي نگفتند. آيا اين حادثه از نظر عقل و شرع اهميت بيشتري دارد يا روزي كه در آن هشتاد هزار نفر مورد خطاب رسول گرامي قرار گرفتند و در پايان، پيامبر ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) به آنها فرمود: ‹ألا فليبلغ الحاضر الغائب› و اين برگزاري جشن‌ها، تجسم بخشيدن به همان سفارش رسول خداست.

5. آقايان نه تنها درصدد اخفاي حقيقت هستند، بلكه تهمت ناروايي به مؤمنان مي‌‌زنند و مي‌‌گويند شيعيان در مجالس جشن خود، زن و مرد به رقص و پايكوبي مي‌‌پردازند.

مدرك اين تهمت را ولو در يك مجلس به ما نشان دهند، درحالي‌که شما مارك امر به معروف و نهي از منكر را بر خود زده‌ايد بايد گروهي مأمور خود شما بشوند و شما را از تهمت زدن باز دارند.

***

(إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ... إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ الْغافِلاتِ الْمُؤْمِناتِ لُعِنُوا فِي الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ) (نور: 19 و 23)

همانا کساني که دوست مي‌دارند که زشتکاري در ميان آنان که ايمان آورده‌اند فاش و آشکار شود، آنها را در اين جهان و آن جهان عذابي است دردناک و خدا مي‌داند و شما نمي‌دانيد... همانا کساني که زنان پاکدامن بي‌خبر با ايمان را به زنا نسبت مي‌دهند در اين جهان و آن جهان لعنت شده‌اند و آنان راست عذابي بزرگ. ⁽⁴⁾