معني تنصيصي بودن امامت، اين است كه پيامبر گرامي ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) ، به وحي الهي، علي ( عليه السلام ) را بر مسند خلافت نصب كرده است و اين حادثه در زماني روي داده كه هنوز پيامبر درنگذشته و نبوت ختم نشده. رسول خدا ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) در حال حيات خود از اسامي خلفاي خودش خبر داده است، و لذا هر امامي، وصي خودش را طبق دستور پيامبر، معين مي‌‌نمود و خود پيامبر گرامي ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) آخرين خليفه را به‌نام حضرت مهدي ( عجل الله تعالي فرجه الشريف ) نام برده است.

بنابراين، كجاي تنصيصي بودن مقام امامت با ختم نبوت ناسازگار است.

همان‌طوري كه پيامبر ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) ، كتاب و سنت را در اختيار امت نهاده، همچنين خلفاي خودش را طبق روايات متضافر نام برده و حتي

درباره حسين بن علي(هما) مي‌‌فرمايد كه نه تن از امامان از نسل او هستند.

چون در اينجا مجال گفت‌وگو كم است علاقه‌مندان مي‌‌توانند به كتاب‌هايي كه درباره خلفاي اثناعشر از لسان پيامبر ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) و ديگر امامان ( عليهم السلام ) آمده، مراجعه كنند. ⁽¹⁾