اوّلاً: يادآور مي‌‌شويم كه ما نسبت به همه مصالح امور، آگاهي نداريم و پيامبر گرامي ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) تابع وحي الهي بوده است. وحي الهي او را در هيجدهم ذي‌الحجه در طريق خود به مدينه در سرزمين غدير خم مأمور به ايراد خطبه و تعيين جانشين كرد. اما چرا اين كار را در عرفات انجام نداد، خدا بهتر مي‌‌داند.

ثانياً: پيامبر گرامي ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) در روز عرفه و حتي روز مني، خطبه‌‌هاي متعددي خوانده كه ما همه آنها را در كتابي⁽¹⁾ جمع كرده‌ايم، ولي

براي اينکه مسئله خلافت، درخشش بيشتري پيدا كند، آن را جداگانه مطرح كرد، و اگر در همان روزهاي اقامت خود در

عرفات و مني، خلافت امام را مطرح مي‌‌كرد، مانند روزي كه براي اين كار اختصاص دهد، اهميت پيدا نمي‌كرد. بالأخص كه پيامبر ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) در روز غدير دستور داد آنها كه جلو رفته‌اند از حركت بايستند و منتظر شد آنها كه عقب مانده‌اند به اين جمع بپيوندند. آن‌گاه در آن هواي گرم كه مردم بخشي از عبا را زير پا و برخي را بر سر مي‌‌نهادند، بالاي منبري رفت كه از جهاز شتر ترتيب يافته بود و خطبه‌اي خواند و در آن معارف الهي را از توحيد و نبوت و معاد مطرح كرد و آن‌گاه گفت: ‹ألست أولي بكم من أنفسكم قالوا بلي! قال: من كنت مولاه فهذا علي مولاه›.

استقلال بخشيدن به خطبه، آن هم همراه با يك سلسله شرايط و ويژگي‌ها سبب مي‌‌شد كه مردم، اين خاطره را هميشه به ياد داشته باشند و به ديگران هم برسانند.

براي توضيح بيشتر اينك به تعداد خطبه‌‌هاي پيامبر ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) اشاره مي‌‌شود:

پيامبر اسلام ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) در روز هفتم و هشتم، خطبه‌اي را ايراد كرد.⁽²⁾

در روز عرفه، خطبه ديگري را ايراد كرد.⁽³⁾

در روز مني خطبه‌اي خاص را ايراد كرد.⁽⁴⁾ باز در همان روز يا روز بعد، خطبه‌اي را در مسجد خيف ايراد كرد.⁽⁵⁾

رسول گرامي ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) پس از ورود به مكه خطبه‌اي را نزد كعبه ايراد فرمودند.⁽⁶⁾

با توجه به اين خطبه‌‌هاي فراوان و كلمات قصار و كوتاه، اگر رسول گرامي ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) در لابلاي اين خطبه‌ها، خطبه غدير را ايراد مي‌‌كرد و علي ( عليه السلام ) را به مقام ولايت نصب مي‌‌كرد، مسلماً آن چشمگيري خاصي را نداشت كه پس از چندي در چهار راه عبوري شام و يمن و مدينه، و قبل از متفرق شدن حاجيان اعلام كرد. ⁽⁷⁾