فارسی العربیة
صفحه اصلی مقالات دروس خارج مجله کلام اسلامی تصاویر استفتائات اخبار قاموس المعارف ریحانة الأدب
مقالات برگزیده
دسترسی سریع به مقاله
مهدی (علیه السلام) منتظر کیست؟
شبهه 14
شیعیان برای مهدی نامهای زیادی ذکر کرده‌اند مانند: مهدی، محمد، قائم، غایب، صاحب، حجت، خائف، خلف، ابوصالح، ناحیه مقدس، آواره، صاحب کُره اسب سفید ... و نامهای فراوان دیگر تا جایی که تعداد آنها به 182 اسم می‏رسد. همچنین از نام های او - چنان که نوری می‎گوید- خسرو مجوس است، همچنین از نامهای او: اقیذمو، ایزدشناس، ایستاده، پرویز، بنده یزدان، خجسته، فیروز، خداشناس، سروش ایزد، زندافریس، شماطیل، فرخنده و کوکما است. چگونه می‌شود یک نفر این همه نام داشته باشد و نام های او به زبان های مختلف باشد؛ در حالی که مهدی، هاشمی و عرب است؟

شیعیان برای مهدی نامهای زیادی ذکر کرده‌اند مانند: مهدی، محمد، قائم، غایب، صاحب، حجت، خائف، خلف، ابوصالح، ناحیه مقدس، آواره، صاحب کُره اسب سفید ... و نامهای فراوان دیگر تا جایی که تعداد آنها به 182 اسم میرسد.
همچنین از نام های او - چنان که نوری میگوید- خسرو مجوس است، همچنین از نامهای او: اقیذمو، ایزدشناس، ایستاده، پرویز، بنده یزدان، خجسته، فیروز، خداشناس، سروش ایزد، زندافریس، شماطیل، فرخنده و کوکما است. چگونه می‌شود یک نفر این همه نام داشته باشد و نام های او به زبان های مختلف باشد؛ در حالی که مهدی، هاشمی و عرب است؟ (نگا: النجم الثاقب فى‌احوال الحجة الغائب، نوری طبرسی، ص 266 ). [ر.ک: همان، ص 33]

پاسخ

کثرت القاب نشانۀ بزرگی و عظمت

ابتدا باید بدانیم که موارد یاد شده القاب حضرت مهدی (عج) است، نه نام او، و می‌دانیم که ممکن است به مناسبت‌های مختلف، به کسی القاب مختلف بدهند. کثرت این القاب، دلالت بر بزرگی آن وجود مقدس می‌کند، مثلاً حضرت محمد (ص) دارای القاب و اسمای مختلفی است که تنها در قرآن کریم با اسما و القاب ذیل یاد شده است: 1. محمّد، 2.  احمد، 3. عبداللّه، 4. طه، 5. يس، 6.  نون، 7. مزمّل، 8.‌‌مدثّر، 9. رسول، 10. ذكر،  11. شاهد، 12. شهيد، 13. مبشّر، 14. بشير، 15. نذير، 16. داعى،  17. سراج منير، 18. رحمة للعالمين، 19.خاتم النبيّين، 20. نبيّ، 21. امّى، 22. نور، 23. نعمت، 24. رؤوف، 25. رحيم، 26. منذر،  27. مذكّر، 28. شمس، 29. نجم، 30. حم، 31. سما، 32. تين.  و لقب های فراوان دیگر که در قرآن نیامده است؛ از جمله: المصطفى، الرسول المجتبى، خيرة رب العالمين، إمام المتقين، سيد المرسلين الماحي  الحاشر، العاقب، المقفي، نبي الرحمة، نبي التوبة و نبي الملاحم.
مشهور آن است كه نام آن حضرت در تورات «مؤد مؤد» است و در انجيل «طاب طاب»، و در زبور «فارقليط»، و بعضى گفتهاند كه: در انجيل هم «فارقليط» است.[55] از کنیه های ایشان ابو القاسم، ابو إبراهيم، ابو قثم و ابو الأرامل است و خود این القاب دلیلی بر توجه مردم به این وجود شریف است.
حضرت مهدی (عج) از ذخیره های الهی است که خداوند وعده آمدن او را به امت‌های قبل نیز داده است؛[56] لذا همه ملل چه قبل از اسلام و چه پس از آن او را با القاب گوناگون یاد کرده‌اند. خلاصه اینکه عقیده به منجی در آخرالزمان در همه ادیان الهی دیده می‌شود و هر کدام آن منجی را با نام و القابی یاد می‌کنند و این باعث شده است که مهدی موعود - که همان منجی حقیقی است - القاب فراوان و به زبان‌های مختلف داشته باشد.
اگر مراد اشکال کننده این است که چرا نام‌های غیر عربی مثلاً نام فارسی یا غیر فارسی به او داده‌اند، جواب این است که چنانچه گفته شد این دلالت می‌کند که ملت‌های دیگر نیز به برکت اسلام یا قبل از آن او را شناخته و با القابی از او یاد کرده‌اند. چنان که در زبان فارسی از حضرت محمد (ص) گاهی با نام و لقب عربی یاد می‌کنیم و می‌گوییم: رسول الله یا نبی الله و گاهی به فارسی همین معنا را برگردانده و به او لقب «پیامبر» که کاملا کلمه فارسی است می‌دهیم و این هیچ اشکالی ندارد.
اما لقب «خسرو مجوس» کلمه «خسرو» به معنای آقا است (آقای مجوس)، شاید اشاره به این نکته است که حضرت مهدی (عج) کسی است که حتی مجوس نیز او را پس از ظهورش قبول کرده و به برکت وجود او مسلمان خواهند شد. یا اشاره به این است که مجوسیان نیز در دین خود، وجود منجی در آخرالزمان را می‌شناختند و با القابی احترام آمیز از وی یاد می‌کردند. [57]

[55].  إمتاع‏الأسماع، ج ‏1، ص 5؛ یوحنا، 14؛ 15-17
[56]. قرآن مى‏فرماید: «وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُون» (انبیا، آیه 105)، در «زبور» بعد از ذكر (تورات) نوشتيم: «بندگان شايسته‏ام وارث (حكومت) زمين خواهند شد!»
[57]امام مهدي حقيقتي تابناک، مرتضی ترابي، ص 73.