فارسی العربیة
صفحه اصلی مقالات دروس خارج مجله کلام اسلامی تصاویر استفتائات اخبار قاموس المعارف ریحانة الأدب
مقالات برگزیده
دسترسی سریع به مقاله
پاسخ جوان شیعی به پرسشهای وهابیان
در حدیثی آمده است که علی بن ابی طالب فرموده‌اند: زمانی می‌آید که حدود در آن جاری نمی‌شود. مال مردم را به ناحق می‌خورند. با دوستان خدا دشمنی می‌شود و با دشمنان خدا دوستی. پرسیدند: اگر ما در آن روزگار بودیم چه کنیم؟ فرمود: مانند یاران عیسی باشید که با ارّه‌
در حدیثی آمده است که علی بن ابی طالب فرموده‌اند: زمانی می‌آید که حدود در آن جاری نمی‌شود. مال مردم را به ناحق می‌خورند. با دوستان خدا دشمنی می‌شود و با دشمنان خدا دوستی. پرسیدند: اگر ما در آن روزگار بودیم چه کنیم؟ فرمود: مانند یاران عیسی باشید که با ارّه‌ها آنان را تکه تکه کردند و بر دار رفتند؛ زیرا مرگ در اطاعت خدا بهتر از زندگی در گناه است. اکنون این حدیث، با تقیه‌ای که شیعیان به آن معتقدند، چگونه سازگار است؟

پاسخ
تقیه یک اصل قرآنی و عقلانی است که هیچ کس نمی‌تواند آن را انکار کند و دو آیه روشن درباره تقیه وارد شده است:
1. ... إِلَّا مَنْ أُکْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِیمانِ .... «1»
«... جزکسی که ناچار شده و دلش به ایمان استوار است ....»
2. ... إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقاةً .... «2»
«مگر آن که با آنان به نوعی با تقیه رفتار کنید.» ولی تقیه برای خود حدود و مرزهایی دارد. اگر کار به جایی رسید که اصل دین در معرض نابودی قرار گرفت یا پای گناهانی، مانند ریختن خون مؤمن و یا مبارزه با اولیای خدا در میان آمد، تقیه در این موارد حرام است. سخن حضرت در این حدیث ناظر به این موارد است که تقیه روا نیست.
جمله «... خَیْرٌ مِنْ حَیَاةٍ فِی مَعْصِیَةِ اللَّهِ» اشاره به همین حدود است.
اتفاقاً معاویه شش ماه پس از این سخنرانی امام، بر سراسر کشورهای اسلامی مسلّط شد. باطل گرایان را مقرّب ساخت و به آنان اموال فراوانی بخشید و حق طلبان را در هرگوشه و کناری می‌جست و نابود می‌کرد.
حضرت درباره این زمان می‌گوید: مبادا با آن‌ها همراه شوید و در جنایات آن‌ها شرکت کنید.
از این رو است که شیعیان در این مورد با معاویه همراهی نکردند.
هرچند بر چوبه دار آویخته، یا بهصورت گروهی کشته شدند؛ مانند حجربن عدی. «3»

1- نحل: 106
2- آل عمران: 28
1. پاسخ جوان شیعی به پرسشهای وهابیان، محمد طبری، ص 223